اگر هم كسى چنين بگويد كه [ وسط غيرمتناهى است ولى علت اولى هم دارد ] ، چون فعلًا هدف ما ابطال علل غيرمتناهيه نيست ، مىگوييم اگر همچنين باشد به هدف ما لطمه نمىزند . هدف ما اثبات علت اولى است ولو اينكه فرض كنيد بين معلول اخير و علت اولى بىنهايت علل موجود باشد . اين مضر به مطلب ما نيست . علاوه‌بر اين ، كسى كه مسأله را درست تصور نكرده چنين حرفى را مىزند ؛ كسى كه درست تصور كرده باشد مىفهمد كه اگر علت اولى باشد محال است كه بين معلول مفروض و آن علت ، علل غيرمتناهى وجود داشته باشد . ادامهء شرح و توضيح متن شفا و قول القائل إنها - اعنى العلل قبل العلل - تكون بلانهاية مع‌تسليمه لوجود الطرفين ، حتى يكون طرفان و بينهما وسائط بلانهاية ، ليس يمنع غرضنا الذى نحن فيه و هو اثبات‌العلة الاولى . فرض كنيم كه كسى چنين حرفى را بزند كه [ وسائط ، غيرمتناهى هستند در عين اينكه دو طرف دارند ] . اين مضر به سخن ما در اينجا نيست ، زيرا ما اينجا فقط در مقام اثبات علت اولى هستيم ، نه در مقام نفى علل غيرمتناهى . على أن قول القائل أن ههنا طرفين و وسائط به غير نهاية قول يقوله باللسان دون الاعتقاد ، و ذلك لأنه إذا كان له طرف فهو متناه فى نفسه ، فإن كان الُمحصى لاينتهى إلى طرفه ، فإن ذلك معنى فىالمحصى لا معنى فىالشىء نفسه ، و كون الامر فى نفسه متناهياً هو أن يكون له طرف ، و كل ما بين الطرفين فهو محدود ضرورة بهما . بعلاوه ، انسان نمىتواند چنين مطلبى را تصور كند كه [ وسائطِ بىنهايت داراى طرفين باشند . ] گاهى افرادى بين عددى كه غير قابل احصاء باشد با عددى كه واقعاً غيرمتناهى است اشتباه مىكنند و خيال مىكنند كه اگر چيزى غيرقابل احصاء باشد با چيزى كه فى حد ذاته غيرمتناهى است يكى است ، در حالى كه غير قابل احصاء